Angst
Angst achtervolgt je je hele leven,
je krijgt het met je geboorte al meegegeven:
angst in het donker,
angst voor een prik,
angst voor spoken,
of voor vaders of moeders boze blik.
Als tiener,denk je,heb je niks te vrezen,
toch staat die angst op je gezicht te lezen:
angst voor werkeloosheid,
voor heroïne,voor geweld
en bovenal voor de bom,
die jou misschien wel velt.
Als ouderpaar is die angst er weer.
Nu het meest om je kinderen,
bijvoorbeeld als je ze loslaat in het verkeer,
angst voor de toekomst is ook groot,
angst om te falen,angst voor de dood.
Volgens mij raak je pas van je angsten af,
als je sterft en je ze meeneemt in het graf.
Dit gedicht heb ik zelf gemaakt.
| 
